باز هم سایه مرگ از کنارم گذشت...صدای به هم خوردن دندانهای هراسم آزارم می دهد... چون بید از هجوم بی امان توهم این خواهش بر خود می لرزد. نفَسی که آمده بود دیگر رخصت بازگشتش نیست تا ممد حیات آمالش باشد ... مفرح ذاتش... زنگ پایان رخصتها ... چه حس بی درکی است آن دمی که فرشته مرگ دهان بر نفیر می گذارد ... خلع روحت می کند آهسته خوی .... گویی همین دیروز بود که مادر بزرگ چادر مرگ بر سر کشید ... سپیدی گیسوان غبارگرفته اش همه جا را گرفت ... تنها آیه های اوهام وحشت بود که در سرسرای گوشم می پیچید دیگر دمی نبود که امید بازدمش باشد ... سکوت جسم بیجان بهت زده فریاد می زد گویی هیچگاه زندگی از این حوالی گذری هم نکرده بود ... زندگی چشمان مادربزرگ کجا بود ... سوسوی خموش نگاهش گاه دیگری هم خواهد درخشید؟! نمی دانم آنسوی پرده نهایت چشمانم چه بود ....

دوست دارم نگاهم را میان هزارتوی وحشتم پنهان کنم ... شاید ندبه روح کرخت از حیرتم را رب النوع آرمیدن تفقدی از سر مهر کند ... نگاه بر گور، چشمانم را می زند ... تنگ، تاریک و گران. هیچ نمی اندیشیدم تاریکی هم نگاه برنمی تابد ... لیکن گویی این گونه ای دیگر است ... گیسوان سیاه رب النوع مرگ .... خلع روح که شدی زیر خرواری از خاک خاموش خوراک موران می شوی .... گویی اصلا تو در میان زندگان نزیسته ای ... خیلی که مرهون لطف زندگان باشی به کنجی از خاطراتشان خاطرخوشت خواهند داشت... یاد آن دمی آزارم می دهد که ثانیه ها قربانی تاخت و تاز بی هدف نفس سرکشم شدند .... هماره به این اندیشه که فردا تحفه انابه بر درگاه خواهم برد ....